Dialooggroep

De kunst van het knuffelen.

“Analyseren gebeurt vanuit de gedachten, knuffelen vanuit het hart. De gedachten zijn de oorzaak van alle ziektes, en het hart is de bron van alle genezing.”

Osho

Men heeft het nodig om nodig te zijn. Dit is één van de fundamentele behoeften van de mens. Als niemand je nodig heeft, begin je te sterven. Als je niet het gevoel hebt belangrijk te zijn voor iemand anders, op z’n minst voor één iemand dan wordt je hele leven onbelangrijk. Daarom is liefde de beste therapie die er is.

De wereld heeft therapie nodig, omdat ze de liefde mist. In een liefdevolle wereld zal totaal geen therapie nodig zijn; liefde is genoeg, meer dan genoeg. Knuffelen is alleen een gebaar van liefde, warmte en genegenheid. Het gevoel van warmte van de andere persoon zal veel ziektes in je doen smelten, smelten zoals ijs, koud ego. Het maakt je weer kind. 

Psychologen zijn heel goed op de hoogte dat als een kind niet wordt geknuffeld, gekust, het tekort schiet in de opvoeding. Zoals het lichaam eten nodig heeft, heeft de ziel liefde nodig. Je kunt een kind alle fysieke dingen geven, maar als de knuffel ontbreekt, zal het kind nooit tot een compleet mens opgroeien. Het kind zal zich diep van binnen ongelukkig, onbelangrijk, afgewezen en genegeerd voelen. 

Het is onderzocht dat als een kind niet wordt geknuffeld, hij instort (hij kan zelfs sterven), ook al is verder overal voor gezorgd. Voor wat het lichaam betreft, is overal voor gezorgd, maar het kind was niet omringd met liefde. Het kind isoleerde zich en had geen connectie meer met het bestaan. 

Liefde is onze connectie; liefde is onze basis. Als je ademt - voor het lichaam is dit essentieel; stop met ademen en je bent er niet meer – op dezelfde manier is liefde de innerlijke adem: de ziel leeft door liefde.

Gedachten zijn het niet. Wijsheid, duidelijkheid, kennis en scholing zijn het niet. Je kunt alle kennis hebben over therapie, je kunt een expert zijn, maar als je de kunst van liefde niet kent, zul je altijd een oppervlakkige therapeut blijven. 

Het moment waarop je gevoel krijgt voor de patiënt, voor degene die lijdt…….

Van de 100 gevallen zijn er 90 patiënten die lijden door het feit dat ze nooit liefde hebben gekend. Als je de behoefte van de patiënt voor liefde voelt, en je kunt aan die behoefte voldoen, dan zal er een magische verandering in de conditie van die patiënt komen.

Sigmund Freud was erg bang voor de liefde; hij was bang voor zijn eigen onderdrukte liefde. Hij was bang om een relatie, affaire aan te gaan.

Hij wilde buitenstaander blijven, geen relatie aangaan met de persoon, geen deel worden van zijn binnenste, niet in het diepe springen, maar een wetenschappelijke onderzoeker blijven, afzijdig, objectief, koel, ver weg. Hij wilde een wetenschappelijke psycho-analyse maken. Het is niets wetenschappelijks en dat zal het ook nooit worden!!! Het is een kunst, en het heeft meer met liefde te maken dan met logica. 

De echte psycho-analist zal niet vermijden diep in te gaan op de relatie van de patiënt – hij zal het risico nemen. Het is een risico; er gaat heel wat loskomen.

Je kunt er zelf in verdrinken – je blijft per slot van rekening een mens! Je kunt in de problemen komen; je kunt problemen voor jezelf creëren, maar dat risico moet je nemen. 

Daarom hou ik erg van Wilhelm Reich. Hij is de man die het hele idee van psycho-analyse heeft veranderd, door zich betrokken te voelen met de patiënt.

Hij liet de bank en de objectiviteit links liggen. Hij is een veel grotere revolutionist dan Sigmund Freud. Sigmund Freud bleef traditioneel; hij was bang voor zijn eigen verdrongen gevoelens. 

Als jij niet bang bent voor je eigen gevoelens, dan kun je een enorme hulp zijn.

Als je niet bang bent voor je eigen onwetendheid, als je jouw problemen een beetje hebt opgelost, kun je enorm helpen door je betrokken te voelen met de patiënt, door deel te nemen in plaats van toe te kijken.

In principe, omdat psycho-analisten hun eigen problemen hebben, soms zelfs meer dan de patiënt zelf, kun je de angst van Sigmund Freud wel begrijpen.

Wat mij betreft, wil ik graag de volgende verklaring geven: 

Alleen een Budha kan een echte therapeut zijn, omdat hij geen problemen heeft. Hij kan samensmelten met de patiënt; voor hem is de patiënt eigenlijk geen patiënt. 

Dat is het verschil tussen de relatie die bestaat tussen een patiënt en zijn therapeut en de relatie die bestaat tussen een leerling en zijn Meester.

De leerling is geen patiënt; de leerling is geliefd.

De Meester is geen toeschouwer; hij wordt een deelnemer. Ze hebben hun verschillende identiteiten verloren, ze worden één en die éénheid helpt.

Knuffelen is alleen een gebaar van éénheid – zelfs het gebaar helpt. Je hebt gelijk als je vraagt:

Waarom is knuffelen zo’n ongelofelijk effectief therapeutisch middel?

Het is en blijft alleen een gebaar. Als het echter gemeend is – niet alleen het gebaar maar wanneer je je hart erin legt – kan het een magisch middel zijn, kan het een wonder zijn. Het kan de hele situatie meteen veranderen.

Een paar dingen moet je begrijpen. Het idee dat het kind in je sterft, dat je vervolgens volwassen wordt is verkeerd. Het kind sterft nooit – niks sterft!

Het kind is er altijd – ontwikkeld door andere ervaringen – ontwikkeld door volwassenheid – maar het kind is er altijd!

Je bent als een ui, laag op laag, maar als je de ui afpelt, vind je verse lagen binnenin. Ga dieper en je vindt steeds meer verse lagen. Zo is het bij de mens: als je diep van binnen kijkt, zul je altijd een onschuldig kind vinden – en om dat kind te benaderen dat is therapeutisch!

Knuffelen geeft je rechtstreeks contact met het kind. Als je iemand met warmte en liefde knuffelt, als het geen zwak gebaar is, als het gemeend en echt is, als je hart er door stroomt, dan kom je onmiddellijk in contact met het kind, met het onschuldige kind. Als het onschuldige kind voor even naar de opvlakte komt, maakt dat een enorm verschil, omdat de onschuld van het kind altijd gezond en helend is; het is niet beïnvloed. Je hebt de kern van de persoon bereikt waar nog nooit invloeden van buiten zijn binnengekomen, je bereikt de maagdelijk kern, en het is voldoende om deze kern weer te laten leven. Je hebt een helend proces gestart.  

Als je van iemand houdt, zijn woorden niet genoeg; iets veel substantiëler is nodig; woorden zijn alleen abstract. Je moet iets doen!!! Hou elkaars handen vast, knuffel, kus en omarm die persoon. Het zal jullie beiden helpen; als je kan smelten in de knuffel, zul je samen jonger, frisser en levendiger worden. Dat is het hele proces van genezen.

Osho

(uit: The Wild Geese and the Water #4, 1981)

Dialooggroep © 2007 HomeDialoogHoe? • ErvaringenArtikelenFAQsContactPrincipesLinks

DialoogavondenRoutebeschrijving

footer image footer image